‘Natuurlijk was ik een zingend kind!’, roept Sabine Haenebalcke vrolijk aan het einde van ons gesprek. ‘Mag ik nog een verhaal vertellen?’ Uiteraard mag ze dat. We spreken Haenebalcke in het pittoreske Pays des Collines waar ze sinds 2007 woont met haar echtgenote Leentje. Bijna twee uur lang vertelt ze over haar leven in de muziekwereld. Een van de mooiste verhalen houdt ze voor het laatst. ‘Ik was acht jaar en lag in het ziekenhuis voor een operatie. De radio speelde. Allez venez, Milord, hoorde ik Edith Piaf zingen. Ik zong het luidkeels mee. Ik had geen flauw benul dat ik in het ziekenhuis over de hoeren lag te zingen.’ (giert het uit)
Is dat je eerste herinnering aan de muziek?
Sabine Haenebalcke: 'Mijn ouders hadden geen instrumenten in huis. Maar elke zondag gingen wij naar mijn grootmoeder. Op haar piano tokkelde ik de liedjes van Jacques Brel en Edith Piaf na die ik op de radio hoorde. Toen mijn vader 25 was, verloor hij zijn viool bij een bombardement in WOII. Toen hij op pensioen ging, gaven wij – zijn drie kinderen – hem een nieuwe. Hij heeft erop gespeeld tot aan zijn dood.'
Wat gebeurde er daarna met zijn viool?
Haenebalcke: 'Ik bewaarde de viool voor de kleinkinderen. Maar niemand speelt viool. Dus schonk ik het instrument aan Rudi Vranckx voor zijn actie Imagine Mosul. Daarmee zamelde hij muziekinstrumenten in voor de muziekschool die er letterlijk, na het zware oorlogsgeweld, herrijst uit de as. De opbrengst van de Kalliope-afscheidsconcerten gaat overigens integraal naar dat project. Rudi komt het project ook live toelichten tijdens de concerten.'