Geert Hendrix: 'De ontmoeting met Vic – nu ruim 30 jaar geleden – heb ik beleefd als een grote inspiratiebron. Al veel eerder voerde ik zijn muziek uit met Helicon en later ook met het conservatoriumkoor van Antwerpen. In 1995 maakte ik mijn eindwerk over Vics religieuze muziek en focuste op de zeer doordachte woordtoonverhouding en dus zijn erudiete omgang met taal en betekenis.
In het kader van zijn proefschrift had Hendrix een lang diepte-interview met Vic. Hij praatte natuurlijk over zijn inspiratiebronnen Hugo Distler, Ernst Pepping en Albert Roussel. Opvallend daarbij was Vics duidelijke wens om de Vlaams romantische koorstijl, die hij mede door zijn vader Staf van heel nabij gekend had, te ontgroeien. ‘Ik wilde absoluut iets anders doen dan mijn vader’, zei hij vrijuit. ‘De vocaal-muzikale taal van toen had zelden de tekst als uitgangspunt. Zo gebeurde het dat er vaak op Nederlandse tekst muziek werd geschreven die absoluut geen contact had met het Nederlandse taaleigen.’ En bovendien: ‘Er was tergend weinig goed Nederlandstalig tekstmateriaal. Niet verwonderlijk dus dat onze componisten daar nauwelijks een feeling voor ontwikkelden. Daarnaast waren de Vlaamse romantici de band met de polyfonisten en de barok totaal kwijtgeraakt, en de Vlaamse koorcultuur was er een van de massale bezetting, veeleer gefascineerd door grootsheid en bombastische harmonische effecten, dan door fijne nuance en klanksoberheid.’
Distler als inspiratie
Geert Hendrix: 'Vooral de rijpere Hugo Distler mogen we beschouwen als een bijzondere inspiratiebron van Nees. De lineariteit door de herontdekking van de Schütztaal, de grotere onafhankelijkheid t.o.v. het regelmatige metrum en bovenal de 'rijkdom van de soberheid' waren Distlers middelen om te komen tot een nieuwe authenticiteit. Opvallend is ook zijn grote zin voor verantwoordelijkheid op liturgisch gebied en een diepe trouw aan de bijbelse geschriften. Naar Nees’ eigen zeggen maakt de Germaanse invloed van Distler Nees als katholiek meer protestants gericht in zijn religieus geïnspireerde muziek. De typische Neesiaanse expressie laat zich misschien goed typeren vanuit die zienswijze. Als katholiek, met een gevoel voor de meer zinnelijke Romaanse stijlen, raakte hij gefascineerd door de strenge traditie van de Duitse Evangelische kerkmuziek. De directe gevoelswereld van de katholiek voelende Nees versmolt als het ware met de koelere toon van de Duitse beweging.'