De twang van Oost- en Zuid-Europese folk
Oorspronkelijk werden folkliederen akoestisch gezongen, tijdens het werk (bv. op het veld of tijdens het uitoefenen van een ambacht) of op feesten, begeleid door instrumenten. Om niet te worden overstemd door de instrumenten of werktuigen, werd er vaak gebruik gemaakt van ‘twang’. Er bestaan verschillende soorten twang, maar het belangrijkste kenmerk is dat er bij gebruik van deze technieken een vernauwing ter hoogte van het strottenhoofd plaatsvindt (o.a. bij de keelspieren en het strotklepje) waardoor je met gemak luider en scherper gaat zingen en bijgevolg beter je klank kan projecteren. Vergelijk het met een ballon die je met een nauwe opening aflaat of een baby die uren aan een stuk kan wenen zonder hees te worden. Zelf kan je het oefenen door een heks of een sirene te imiteren.
Biologisch gezien is twang een geluid dat ons waarschuwt voor gevaar of tot actie aanmaant (zoals een wenende baby) waardoor veel mensen dit scherp geluid als onaangenaam ervaren. Culturele tradities in het gebruik van deze techniek maakten echter dat deze klank in veel regio’s als normaal en mooi wordt beschouwd.