Jules wie?
Eigen aan die te weinig gekende genieën is, dat ze… welja, te weinig gekend zijn. Bij Jules Van Nuffel is dat niet anders. Binnen een bepaalde groep muzikanten (voornamelijk oud-studenten Lemmensinstituut) roept zijn naam herinneringen aan prachtige grootse feestconcerten op, maar het gros van koor- en muziekminnend Vlaanderen en België zal geen idee hebben wie deze man was.
Le petit Mozart
Jules Van Nuffel werd in 1883 geboren in Hemiksem in een tijd waarin Vlaanderen nog een zeer vrome katholieke streek was. Als jonge knaap bleek hij, muzikaal opgevoed door z’n moeder, reeds een grote aanleg voor muziek te hebben en speelde hij op het orgel in de plaatselijke parochiekerk. Aan het kleinseminarie viel zijn muzikale begaafdheid snel op, en kreeg hij de bijnaam ‘le petit Mozart’. Hij werd aangesteld als organist van de school en schreef zijn eerste composities. Door zijn grote bekommernis om de kwaliteit van de religieuze muziek, besloot hij de priesterstudies aan te vatten met het verlangen om zijn muzikaal talent ten dienste van de Kerk te stellen.
Grotendeels autodidact
Aan het grootseminarie kreeg hij les van onder andere Oscar Depuydt (1858-1925, leraar piano en orgel aan het Lemmens, en orgel en harmonie aan het seminarie) en Alfons Desmet (1864-1944, orgelleraar aan het Brussels conservatorium). Een belangrijk deel van zijn muzikale ontplooiing was echter steeds de zelfstudie. Als componist is hij dan ook als grotendeels autodidact te beschouwen. Hij vormde met de beste zangers van Edgar Tinels Schola Cantorum een eigen koortje waar hij z’n eerste koorcomposities voor schrijft. In 1903 verscheen het Motu proprio van paus Pius X, waarin de paus voor de heropwaardering van de kerkmuziek ijverde. Van Nuffel bestudeerde het document goed en propageerde de inhoud overal. Het uitroeien van de ingeslopen misbruiken en het bevorderen van de deugdelijk uitgevoerde gewijde muziek begon zijn levensdoel te worden.