Kapelmeester van de Kathedraal
De kapelmeester van de Kathedraal, de toen al befaamde violist-dirigent-componist Émile Wambach liep hij ook tegen het lijf tijdens zijn muziekopleiding aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium. Naast Wambach (compositie), kreeg hij er ook les van Jan Bacot (viool), Frans Lenaerts (piano) en Lodewijk Mortelmans (harmonie, contrapunt en fuga). In 1912 werd hij tweede kapelmeester in de Kathedraal, naast zijn leraar Wambach die hij na de Groote Oorlog als eerste kapelmeester zou opvolgen. Naast het opluisteren van de liturgische diensten, nam De Vocht zijn zangkapel soms ook mee buiten de muren van Kathedraal. Meestal stond er dan renaissancemuziek op het programma. Omwille van zijn verdiensten voor de liturgische muziek en voor de kathedraalkapel in het bijzonder kende Paus Pius XII in 1949 De Vocht de Ordo Sanctus Gregorius Magnus toe. Priester-dirigent Gabriël Striels volgde hem als kapelmeester op.
Aan het Antwerpse Conservatorium
Ondertussen was De Vocht ook verbonden aan het Antwerps Conservatorium, eerst als leraar, later als dirigent van de Conservatoriumconcerten en als directeur. In 1921 verving hij Edward Verheyden als harmonieleraar en in die functie gaf hij les aan onder anderen Daniël Sternefeld, Jef Maes en André Cluytens. Vier jaar later werd hij verantwoordelijk voor de orkestklas. In 1933 stelde hij zijn kandidatuur voor de opvolging van Lodewijk Mortelmans als directeur, maar het was zijn tegenkandidaat Flor Alpaerts die het haalde. Acht jaar later was hij opnieuw kandidaat, maar die keer werd Jef Van Hoof benoemd. Uiteindelijk werd hij op 12 december 1944, in moeilijke omstandigheden, dan toch benoemd tot Conservatoriumdirecteur, een functie die hij bekleedde tot zijn pensioen in 1952.
Buiten het Conservatorium was De Vocht actief binnen Muzikale Jeugd van Antwerpen (later Jeugd en Muziek) en van 1939 tot 1943 was hij directeur van de Muziekkapel van Koningin Elisabeth.
Een merkwaardige carrière als dirigent
Daarnaast bouwde De Vocht ook een merkwaardige carrière als dirigent uit. Hij leerde de stiel op het oksaal van de Kathedraal, maar ook door als jonge violist in het orkest van de Maatschappij der Nieuwe Concerten met de ogen te stelen van meesterlijke gastdirigenten als Gustav Mahler, Richard Strauss, Hans Richter en Felix Weingartner. In 1921 zou hij zijn leraar Lodewijk Mortelmans opvolgen als chefdirigent van de Nieuwe Concerten, en in 1935 werd hij dus ook dirigent van de Antwerpse Conservatoriumconcerten.
Ondertussen had hij het voormalige vrouwenkoor van Constance Teichmann en Amanda Schnitzler-Selb uitgebouwd tot het fameuze oratoriumkoor Chorale Caecilia. Met dat excellente koor bracht hij jaarlijks de Mattheuspassie en samen met het orkest van de Nieuwe Concerten zorgde hij voor baanbrekende uitvoeringen van Les Euménides van Darius Milhaud en Jeanne d'Arc au bûcher van Arthur Honegger, twee componisten met wie hij nauw samenwerkte. Met een veertigtal uitvoeringen van Jeanne d'Arc – tot in Parijs en op de Hollandfestivals van 1946 en 1947 toe – zou De Vocht de belangrijkste verdediger van dit werk worden. In 1943 zette hij Jeanne d'Arc ook op plaat voor His Master's Voice en in 1960 dirigeerde hij het werk in een rechtstreekse Eurovisie-uitzending.