Het koor Malaika bestaat deze lente vijfentwintig jaar, hoe begon dat verhaal?
Kristien: 'In 1998 brachten de leerlingen van de derde graad van de basisschool Oudenbos een vormsel-CD uit, ‘Een droom van een droom’. Die cd werd ook voorgesteld aan het publiek tijdens een concert in de Sint-Pauluskerk hier in Lokeren. In het kader daarvan had de pastoor een paar mensen opgetrommeld: ik en Simon Neyt, die nog altijd onze pianist is. Dat was zo’n fijne ervaring, dat het idee rijpte om een echt tienerkoor op te richten. '
En één van die tieners is nu je eigen dochter! Hoe zou jij het koor omschrijven, Nika?
Nika: 'Het is een superleuk meisjeskoor, dat vooral pop- en filmmuziek zingt. We repeteren zondagvoormiddag in de kerk. We gaan elk jaar samen op uitstap. En natuurlijk geven we regelmatig concerten. Dit jaar is bijzonder: we gaven twee jubileumconcerten omdat het koor precies vijfentwintig jaar bestaat. Ik ben sopraan, dus ik zing de eerste of de tweede stem.'
Opgegroeid in het koor
Wanneer ben jij precies bij het koor gekomen?
Nika: 'Ik ben nu zestien, maar eigenlijk ben ik er altijd een beetje bij geweest.'
Kristien: 'Dat is echt zo. Ze kwam als baby al mee naar de repetities, ze ging mee op kamp. Ze is opgegroeid in het koor.'
Heb je auditie moeten doen, als dochter van?
Nika: 'Malaika werkt niet met audities. Wie erbij wil, moet wel al iets kunnen en al wat koorervaring hebben.'
Kristien: 'We zingen meestal vierstemmig, daar heb je al wat muzikale bagage voor nodig.'
Wanneer wist je dat je echt koorlid wilde worden?
Nika: 'Ik was een jaar of acht.'
Kristien: 'En ze was het beu om aan mijn voeten te zitten. Maar eigenlijk was ze nog te jong.'
Nika: 'Ik heb het officieel gevraagd: ‘Mama, ik wil in Malaika zingen.’
Kristien: 'Ze had dat zinnetje duidelijk ingeoefend, zo schattig.'
Nika: 'Maar ik kreeg een njet.'
Kristien: ‘Dat gaat niet,’ zei ik, ‘je bent nog te jong.’
Nika: Waarop ik zei: ‘Oké, dan ga ik wel naar een ander koor!’
Kristien: 'Mja, wat doe je dan als mama? (lacht)'