esperanza spalding / Wayne Shorter

Met … (IPHIGENIA) herschreven Wayne Shorter (1933-2023) en esperanza spalding een van de oudste verhalen uit de westerse canon. Shorter werd door The New York Times omschreven als 'jazz’s greatest living composer'. Samen met spalding maakte hij geen klassieke adaptatie, maar een ingreep - in de mythe, in muziek, in opera zelf.

Jazz en klassieke muziek vloeien samen in een orkestrale partituur die voortdurend in beweging is. Shorters symfonische improvisatie staat centraal: muziek als iets dat ontstaat, verschuift en zich onttrekt aan vaste vormen.

Iphigenia verschijnt niet als één personage, maar als een veelvoud. Haar stem wordt gedeeld, gefragmenteerd en gedragen door een koor van lichamen op scène. Geen geïsoleerde heldin, maar een collectief dat terugspreekt.

Deze opera kijkt recht naar de geschiedenis van het genre - en weigert die te herhalen. Geen esthetiek van lijden. Geen vrouwen die sterven in perfecte harmonie.

Aan het einde richten Shorter en spalding hun blik naar buiten, voorbij het podium. Wat maken we vandaag, op dit precieze moment, nu andere verhalen nodig zijn?